хххххх- Гоё

Горь тасарч амраг минь үдшээр
Гоолингоо шиг гунигтай аяз сэтгэл дотуур сийгэнэ
Гомдлоо гээд голомтынхоо дэргэд уйлсангүй
Гоё цэцэгсийг сэрээсээр усны захад очлоо
Гоё юм аа, орчлон...

ххх

Сайхрах ч юм биш дээ
Санчгандаа бууралтай эр хүнд би хайртай
Жаргахын хооронд зул асдаг шиг
Дөч хүрсэн эр хүн үнэн ч л баймаар юм даа
Намар оройн жимс гашуун болоод амттай
Надад дурласан та минь хаан бугуйвчаар дөнгөлөөтэй
Янаг зөөлөн харцны чинь аясаар
Ятга хуур шиг би хөглөгдөх дуртай
Уруулын будгийг минь цамцныхаа хээнээс
Угааж орхидог муухай зантай ч
Урваж хөрвөдөг насны минь аалийг
Уучлан боддогт чинь би таньд хайртай

хх- Итгэл

Цаашид юм бүхэнд итгэл алдарна
Цагаан дэнгийн гэрэлд эрвээхий шунахаа болино
Цагтаа унадаг навч газарт итгэхээ болино
Цайлган хайлган сэтгэл минь хүнд итгэхээ болино
Дээлийн хормой салхинд дэрвэхээ болино
Дэмий юманд би хөл алдахаа болино
Дэгэн догон нулимстай орчилонгоос урьтаж
Дэндүү залуу насандаа би хашир сууна
Тэгвэл
Үүдэн тушаа салхинд цохиулж
Үнэнчээр чамайг хүлээх минь эцэс болно
Цөхрөлийн дундаас инээд алдан угтаж
Цөөхөн хэдэн үгэнд чинь хууртдаг минь өнгөрнө

х

Бидэн хоёр урсаад урсаад
Бие биедээ хүрэхгүй гол мөрөн шүү дээ
Зүйрлэхийн аргагүй тэр алсад
Зүүд минь л чамайг гүйцэж очно
Зүв зүгээр явсан чи
Миний тухай гэнэт дурсана
Дан цамцтай тэврүүлснийг минь
Даамай хамгийн түрүүн бодно
Удвал цэцгийн цоморлиг минь
Уруул, уруулд чинь хүрснийг санана
Гэзэг задарч дуу сульдаад
Гэмт бидэн хоёр бурханы худгийг олно...
Янжуурын утаа ахиад л суунаглаж
Ялдамхан сүрчигтэй минь нийлэлдэн одоход
Зовлон авчрахгүй дурлал амтгүй
Зоргоороо би чинь хагацалд дасна