Дарстай хундганд

Дарстай хундганд
Далавчаа дүрэв
Дахиад уумаар
гуниг төрөв
Болор хундганнд
Бодлоо дүрэв
Босоод явмаар
Гуниг төрөв
Дурласан сэтгэлд чинь
Гараа дүрэв
Дулаацаж үлдмээр
Хүсэл төрөв.

Залуу насыг минь чи үлээсэн

Залуу насыг минь чи үлээсэн
Янжуурын утаа шиг
Замын дунд тэгээд өөрөө гээгдсэн,
Янагийн захидал шиг
Минийх гэж хэлэх
Эрх чамд үгүй ч
Минийх байсан гэх
Зүрх чамд үлдсэн

Эм гөлөг

Эм гөлөг
Өндөр өсгийт зүүдлэв
Эрээн даашинз
Өнгө мөнгө мөрөөдөв
Хумсаа засч
Будаг шунх түрхэв
Худлаа инээж
Буудалд хоноглож сурав
Нохой ахын
Номхон боол болов
Ноолоход гийнаж,
Ноцоход нь долоож сурав

Тэр охин

Тэр охин
Томдсон хөхөвчөөр эрчүүдийг хуурдаг
Толины өмнө сексдэх дуртай
Үдэш болгон дарс уудаг
Үүрээр дандаа эрүүл сэрдэг
Тэр охин
Уруулаа дэндүү тод буддаг, заримдаа буддаггүй
Уурлахаараа хумсаа хэмлэдэг, тамхи татдаг
Учирсан, учрах дурлалуудын жагсаалтаас
Уйдахаараа үхлийг хүсдэг
Тэр охин гэхдээ,
Шөнөөр ээжийгээ санаад орондоо уйлдаг
Шөнөөр айсандаа гэрэлтэй унтдаг
Шөнөөр хөл нүцгэн босч хөргөгч ухдаг
Шүүдэр мэт харцанд нь
Шүлэг мэт гуниг нуугддаг

Үхэх олон арга бий

Үхэх олон арга бий
Үсний хайчаар судсаа ханаж болно
Үнэт эдлэлд боомилуулж болно
Үнэнч нөхдийнхөө нэгэнд алуулж болно
Үл эдгэх өвчнөөр цааш харж болно
Үхэх олон арга бий
Олсны үзүүрт дүүжлэгдэж болно
Ослын газар амь тавьж болно
Орондоо чимээгүйхэн бөхөж болно
Олон гэрчийн өмнө аллага үйлдэж болно
Үхэх олон арга бий
Унтуулдаг эм давхарлан ууна
Угаалын өрөөндөө цахилгаанд цохиулна
Учирсан залуудаа хорлуулж болно
Уйлсаар байгаад урсаж дуусч болно
Үхэх олон арга бий
Үлдэх үүнээс ч олон арга бий

Үс минь ургаж байна

Үс минь ургаж байна
Анзаарах хүн алга
Үдэш шөнөөр эзгүйдэж
Амраг минь хааш одов
Үлдээсэн гоонь аялгууг чинь
Хөглөе гэтэл зориг дутаж
Үүдэнд орхисон шаахай чинь
Хөлд томдоод байх юм
Одоо би тамхи татдаг болсоон
Он цагтай уралдан яарахаа больсон
Олон олон өглөөг өөрийхөөрөө угтаж
Орой болно гэхээс айдаг болсон
Хэрэгтэй хэрэггүй бодлуудын дундуур
Чамайг хайн бэдрэхдээ
Хэлсэн хэлээгүй үгэнд чинь
Төөрч орхидог хэвээрээ ч
Үс минь ургаж байна
Анзаарах хүн алга.

Өнөөдөр би ягаан өнгөөр

Өнөөдөр би ягаан өнгөөр
Уруулаа будна
Өрөөлийн болсон түүнд зориулж
Хуруундаа бөгж зүүнэ
Богино банзал, өсгийтэй шаахайгаа
Түр мартаж
Бороотой үдшээр хавар шиг
Түүнд би очино
Амраглал нэхсэн он жилүүдийг
Шүүдэр мэт дагуулна
Айсан, бишүүрхсэн харцаа
Өлмийд нь дэвсэнэ
Үнсээч гэж гуйхгүй
Гэхдээ үнсүүлнэ
Үзэсгэлэнтэй ч бай, үгүй ч бай
Би түүний шүтээн

Тэнэгхэн минь

Зөвхөн өөртөө зориулж
Нэрийг минь хэл
Зөвхөн өөртөө зориулж
Өврийг минь сана
Хэзээ нэгэн цагт чинийх байсан
Хэлбэрлэг төрх, будаагүй уруулд
Унаж үхдэгтэйгээ эвлэр
Хаврын салхи мэт араншинг минь
Халааснаасаа гээсэн зурвас мэт
Хаяж чадаагүйдээ гунигла
Надаас бусад нь чамд хэн байсныг
Надаас элгэмсүүг мэдэх үгүйгээ
Нэрэлхэх юмгүй цэгнэ
Навчис унах цагаар
Намайг зорьж халамцуухан ир
Тэнэглээд ч гэсэн зоригло
Тэгээд хэрхэхийг минь хүлээ